در مطالب قبلی در مورد ظرفیت کششی مقاطع مختلف بحث کردیم حال در مورد انتخاب مقطع برای برای قطعات در حال کشش صحبت می کنیم.

در انتخاب مقطع، طراح براحتی می تواند یک مقطع طراحی کند ولی باید نکات زیر در حین طراح را رعایت کند:

-مقطع باید فشرده باشد

-دارای ابعاد منطقی نسبت به سایر مقاطع دیگر داشته باشد

-حداکثر اجزاءدر اتصلا شرکت داشته باشند

انتخاب نوع مقطع کششی بستگی به نوع اتصال دارد یعنی برخی از نیمرخ ها برای اتصالات پیچی و پرچی و برخی دیگر برای اتصالات جوشی بهتر عمل می کنند.

برای اتصالات پیچی و پرچی می توان از نیمرخ های نبشی،ناودانی و یا مقاطع I شکل استفاده کرد.

و برای اتصالات جوشی می توان از سپری،ناودانی،تسمه استفاده کرد.

همان طور که می دانید برای اتصالات پیچی و یا پرچی برای تعیین سطح مقطع موثر ،از سطح مقطع خالص استفاده می کردیم و برای اتصالات جوشی اثر سوراخ را حساب نمی کردیم.

نکته: گاهی اوقات برای اتصال جوشی ابتدا لازم است که توسط پیچ ها متصل شوند و بعد جوش داده می شود و دوباره پیچ ها را باز میکنند که برای طراحی این نوع اعضاء باید در محاسبات اثر این سوراخ ها را در نظر بگیرند.

ضریب لاغری یک قطعه نسبت طول ازاد قطعه به شعاع ژیراسیون حداقل مقطع است که در این رابطه مقدار حداکثری برای قطعات کششی  در نظر گرفته اند.

فلسفه حداکثر ضریب لاغری این است که سختی عضو در برابر خیز جانبی و یا ارتعاش مقاوم باشد درست است که قطعات کششی دچار کمانش نمی شوند ولی ممکن است در حین جابجایی و یا در حین نصب و یا در اثر باد تحت فشار قرار گیرند.

در ضوابط LRFT ضریب لاغری برای میلگردهای تا قطر 300میلیمتر در نظرگرفته شده است چون براحتی میتوانند در مقابل فشارباد و یا زلزله مقاومت کنند.